Haiku voor de mist (with English translation). Also for Wendy.

Wat zoek jij? vroeg hij, | de blinde die alles ziet | met zijn bloot gevoel.

 

What do you seek? he asked, | the blind who sees all | with his bare feeling

Ineens, was het zó duidelijk (voor Jerry)

Ik praat (en praat).
Met volle aandacht,
je luistert.
Je lacht  zo mooi,
zo openhartig.
Stralend van echtheid
je vertelt, ik onderbreek,
ik luister.
En zo gaan wij door,
ontdekking na ontdekking,
op zoek naar schoonheid
onder de verre sterren.

Ontwaken / Awakening

Nog een nare droom
en dan ben ik echt klaar mee
wanneer ik wakker word, nu!

Another nasty dream

and then I'm really done with it

when I awake, now!

Zonder titel | Sin título (ver traducción abajo)

Van de lente  

wil ik me niets meer herinneren.

Van de vleugels van je lippen

die zacht verdwenen

zoals de zijdeachtige kleuren

van een vlinder vastgehouden

tussen kinderachtige en onschuldige vingers,

wil ik niets meer, niets meer weten.

Van de lente, liefje, van je lente

wil ik nooit, nooit,

meer herinneringen.

Ook niet van je woorden, van je kussen

die als kroonbladen

een voor een langzaam glijden

als bloeddruppels langs mijn trieste wangen

als gebroken warme zuchten

die zomaar, zomaar, naar de zomer,

zonder excuus,

plotseling vertrekken.

En ik, ik tril, ik huil, om de lente, om jou,

van angst en kou, ik tril, liefje, ik huil

als ik jou, zoals elk seizoen,

in volledige stilte zie verdwijnen,

zonder één keer,

niet eens één keer, liefje,

naar mij te zwaaien of om te kijken

terwijl ik daar nog sta.

Op dezelfde plek als toen

waar stervende bloemen smeken

om eeuwigheid, om zoete regen,

daar, daar, waar alles,

op een lentedag,

als een schitterend sprookje

zonder twijfel, zonder 'ja maar', daar waar

alles ooit is geboren.

Daar, liefje, daar,

sta ik nog.

Ook in stilte.

Nog steeds. Nog steeds.

 Photo by Amapola Blooming 2010

De la primavera

no quiero recordarme más nada.

De las alas de tus labios

que suavemente desaparacen

como los sedosos colores

de una mariposa atrapada

entre infantiles e inocentes dedos

no quiero más, no quiero saber más nada.

De la primavera, amor, de tu primavera

nunca quiero, nunca

más recuerdos.

Tampoco de tus palabras, de tus besos

que como pétalos

uno a uno se deslizan

como gotas de sangre por mis tristes mejillas

como tibios y quebrados suspiros

que simplemente, simplemente, hacia el verano

sin excusa

repentinamente, se marchan.

Y yo, yo tiemblo, lloro, por la primavera, por ti

de miedo y de frío, tiemblo, amor, lloro

cuando, como en cada estación

en total silencio, te veo desaparecer

sin una vez

sin ni siquiera una sola vez, amor

decirme adiós o voltear tu cara

mientras aún de pie, allí permanezco.

En el mismo lugar de entonces

donde moribundas flores imploran

eternidad, dulce lluvia

allí, allí, donde todo,

en un día primaveral

como una espléndida fábula

sin duda, sin 'sí, pero'

todo, alguna vez nació.

Allí, amor, allí

aún de pie.

También en silencio.

Todavía. Todavía.